285. اعترافات ذهن خطرناک من

از یافته های ناراحت کننده این روزهایم این است که ما آدمها تا یک جایی تحمل همدیگر را داریم. تا وقتی که خوش اخلاق هستیم و با هیچ کس مخالف میلش رفتار نمی کنیم. تا وقتی سر پا و سر حال و سالم و تمیز هستیم. تا وقتی عقل و اراده و حواسمان به خودمان است و همه چیز را فراموش نمی کنیم. تا وقتی گرفتاری نداریم و وقت داریم برای دیگران . با آنها خوش و بش می کنیم و بیرون می رویم و برای درد دلهایشان وقت می گذاریم. مرز باریک جدا کننده ی با هم بودن یا نبودن ما آدمها دقیقا همین جاست. وقتی به رسم روزگار،هر کدام از این اتفاق ها سر راهمان قرار بگیرند، یک قلم سیاه می گیریم دستمان و یکی یکی آنها را دایره دوستی هایمان خط می زنیم. هیچ کس حوصله یک پیر غر غروی تنها و بی پول را که سرمایه ای جز حرفهای چندین ساله دارد، ندارد. هیچ کس وقت نمی گذارد برای دردهای آدمها. هیچ کس دست یک از پا افتاده مفلوک را که اتفاقی از عرش به فرش رسیده را نمی گیرد و حالش را نمی پرسد.

تاسف بار است. اما واقعیت تلخ همین است. ما آدمها همدیگر را شیک و لای زرورق های مجلسی می خواهیم. نه چیزی از آن کمتر.

تلخ نوشت:من هم یک آدم هستم. شک نکنید.