287.

به گمانم بخش عمده بدبختی های بشریت ناشی از این است که مدام در کارهای خدا ان قلت می آوریم. ما بندگان کمترین و نادان نشسته ایم این پایین و برای هر چیز غری می زنیم و چرایی می آوریم و هم خودمان را عذاب می دهیم و هم خدا را . برای مرض هایمان چرا می آوریم و دوست داریم مرضمان شکل دیگری داشت یا کلا نداشتیمش. بچه که داریم آن را نمی خواهیم و بی بچه و نازا که می شویم خرخره خدا می جویم و آویزانش می شویم که خدایا فقط یک بچه. مجردها زار می زنند که شوهر می خواهیم و شوهر دار ها آرزو می کنند شوهر نکرده بودند از ازل!!! باور کنید اگر تمام آدمها راضی بودند به تقدیرشان و هر چه خدا گفت همان را قبول می کردیم، زندگیمان خیلی شیرین تر از این حرف ها بود.

این روز ها دعا کنیم و از امام صاحب این ایام بخواهیم به درجه ای از ایمان برساندمان که اعتقاد قلبی مان بشود:" الهی رضائا به رضائک"